In de meeste transities is geen gebrek aan plannen of activiteiten. Er gebeurt veel tegelijk. Initiatieven lopen naast elkaar en opgaven raken met elkaar verweven, waardoor het overzicht verdwijnt.
In deze fase brengen we orde in de complexiteit. We maken scherp waar de transitie in de kern over gaat. Wat behelst de opgave? Wat is de bedoeling? Welke belangen spelen een rol? Wat gebeurt er allemaal al? Wat draagt daadwerkelijk bij aan de bedoeling en wat niet?
Deze fase maakt zichtbaar waar de organisatie daadwerkelijk aan zet is.
In veel transities zijn al keuzes gemaakt, maar niet altijd bewust of in samenhang. Afwegingen zijn impliciet gebleven of verspreid over verschillende tafels. Daardoor is het onduidelijk wat richtinggevend is voor het vervolg.
In deze fase maken we expliciet welke keuzes leidend zijn. Wat ligt vast en wat nog niet? Welke afwegingen vragen nu besluitvorming, en welke kunnen (nog) worden uitgesteld? En wat betekent dit concreet voor rollen, verantwoordelijkheden en eigenaarschap?
Richting ontstaat wanneer duidelijk is wat richting geeft aan handelen, ook als het eindbeeld nog niet vastligt.
Wanneer inzicht en richting ontbreken, leidt tempo maken vaak tot extra druk en versnippering. Er wordt hard gewerkt, maar niet altijd aan hetzelfde.
In deze fase richten we ons op voortgang die voortkomt uit gemaakte keuzes. Wat vraagt nu actie? Wat kan wachten? En wat draagt niet (meer) bij aan de richting die is gekozen? Versnelling betekent hier niet harder werken, maar consequenter handelen.
Tempo ontstaat als gevolg van helderheid en focus, niet door die te forceren.
Ook na gemaakte keuzes blijft de context veranderen. Nieuwe opgaven dienen zich aan en eerdere besluiten komen opnieuw onder druk te staan.
In deze fase richten we de sturing zo in dat de transitie bestuurbaar blijft. Het wordt duidelijk wie waarover aan zet is, hoe wordt bijgestuurd en hoe nieuwe ontwikkelingen worden gewogen. Niet door alles vast te zetten, maar door houvast te creëren voor verdere beweging.
Verankering betekent dat de transitie bestuurbaar blijft, ook wanneer omstandigheden veranderen.
Regie op Transitie is geen vast stappenplan. Transities verlopen zelden netjes. Soms is bijstelling nodig, soms vertraging en soms de conclusie dat doorgaan op deze manier niet verantwoord is. Ook dat vraagt regie.
Deze aanpak biedt houvast om complexiteit hanteerbaar te maken, keuzes expliciet te maken en bestuurbaarheid te versterken, binnen organisaties én over organisaties heen.
