Het COA ligt al jaren onder een vergrootglas, en de politieke druk is hoog. Er zijn met spoed meer bedden nodig, en tegelijk moet de opvang en begeleiding van asielzoekers goed en vakkundig zijn. Capaciteit en kwaliteit staan voortdurend op gespannen voet. Werken aan kwaliteit lukt alleen als een organisatie daar bewust voor kiest, ook als de druk om bedden alles dreigt te overstemmen.
Het COA maakte die keuze: kwaliteit werd een strategische prioriteit. Zonder dat besluit was deze opgave nooit van de grond gekomen.
In 2025 stapte ik in een lopende opgave: de ontwikkeling van een landelijk kwaliteitsmeetinstrument om de kwaliteit van opvang en begeleiding structureel te kunnen monitoren en verbeteren. Er lag al een eerste opzet, met een pilot in voorbereiding. Ik voerde die pilot uit en evalueerde hem grondig. Ik besloot dat de opgave een andere richting nodig had: niet het meetinstrument als vertrekpunt, maar een uniforme werkwijze voor het werken aan kwaliteit van opvang en begeleiding. Ik herschreef het projectplan en ontwikkelde vervolgens, samen met collega’s en partners, een samenhangend kwaliteitsstelsel waarin het meetinstrument een centrale plek kreeg, in verbinding met alle andere instrumenten om kwaliteit te verdiepen en te verbeteren. Geen losse instrumenten meer naast elkaar, maar één geheel. Ook maakte ik een plan voor de landelijke implementatie.
Na acht maanden droeg ik de opgave weer over aan het COA, zodat de organisatie het zelf verder kon voortzetten en implementeren.
´Het is bewonderenswaardig hoe snel Barbara zich materie eigen maakt. Zij doorleeft de opgave waar zij voor staat. Barbara is een sterke veranderaar die op een prettige manier samenwerkt en heel doelgericht resultaten behaalt.´
